Upośledzony transport glukozy jako przyczyna zmniejszonej syntezy glikogenu mięśniowego stymulowanej insuliną w cukrzycy typu 2 czesc 4

Insulinę w osoczu mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego z podwójnym przeciwciałem (Diagnostic Systems Laboratories, Webster, Tex.) I mierzono insulinę w płynie śródmiąższowym za pomocą ultraczułego testu radioimmunologicznego z udziałem ludzkiej insuliny (Linco Research, St. Charles, MO). . Względne stężenia [1-13C] glukozy i [1-13C] mannitolu w osoczu określono metodą spektroskopii 13C NMR, a 13C wzbogacenie glukozy w osoczu i mannitolu zmierzono za pomocą chromatografii gazowej ze spektrometrią masową. Obliczenia
Szybkość syntezy glikogenu mięśniowego określono zgodnie ze wzrostem amplitudy sygnału dla węgla w glikogenie mięśni, z zastosowaniem spektroskopii 13C NMR.9 Szybkość syntezy glikogenu obliczono ze spadku liniowego najmniejszych kwadratów dopasowanie krzywej stężenia glikogenu.
Wewnątrzkomórkowe stężenie glukozy i stosunek objętości wewnątrzkomórkowej do objętości pozakomórkowej określono przez porównanie widm 13C NMR dla stężenia glukozy i mannitolu w mięśniach i osoczu, jak opisano wcześniej. Stężenie glukozy wewnątrzkomórkowej obliczono jako różnicę między całkowitą glukozą tkankową. mierzone przy użyciu [1-13C] mannitolu jako wzorca wewnętrznego stężenia in vivo, a pozakomórkowe stężenie glukozy korygowane o stosunek objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej do objętości przestrzeni pozakomórkowej.24 Zewnątrzkomórkowe stężenie glukozy było oblicza się na podstawie stężenia glukozy w osoczu i gradientu między stężeniem glukozy w osoczu i śródmiąższu, określonymi za pomocą mikrodializ. Stosunek objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej do objętości przestrzeni pozakomórkowej określono na podstawie względnej intensywności sygnału 13C NMR dla pozakomórkowego mannitolu i wewnątrzkomórkowej kreatyny (kreatyna plus fosforan kreatyny) .24
Hipotetyczne stężenie wewnątrzkomórkowe glukozy wynikające ze zmniejszenia strumienia heksokinazy z prawidłową kinetyką transportu glukozy obliczono przez uproszczenie etapów metabolicznych regulujących przepływ glikogenu w mięśniach, jak pokazano na rysunku 1. Stan ustalony jest reprezentowany przez następujące równanie:
. [glukoza] / .t = VGT – V-GT – VHK = 0, gdzie glukozyna jest wewnątrzkomórkowym stężeniem glukozy, t to czas, VGT to prędkość transportu glukozy do komórki, V-GT to prędkość transportu glukozy na zewnątrz komórki, a VHK to prędkość fosforylacji glukozy przez heksokinazę.
Zakładając kinetykę Michaelisa-Mentena uzyskujemy następujące równania:
VGT = VGTmax [glucoseex] / (Km1 + [glucoseex]) i
V-GT = V-GTmax [glukoza] / (Km – + [glukoza]), gdzie VGTmax jest maksymalną prędkością transportu glukozy do komórki, glukoza jest pozakomórkowym stężeniem glukozy, Km1 jest stałą Michaelisa-Mentena dla glukozy transport do komórki, V-GTmax jest maksymalną prędkością transportu glukozy z komórki, a Km – jest stałą Michaelisa-Mentena dla transportu glukozy z komórki.
Następnie przyjęliśmy dodatkowe założenia, że transport glukozy przez GLUT-4 jest taki sam w obu kierunkach (VGTmax = V-GTmax, Km1 = Km – 1) i że prędkość fosforylacji glukozy przez heksokinazę jest w przybliżeniu równa glikogenu szybkość syntezy u osób kontrolnych (35 mg na litr mięśni na minutę [0,20 mmol na litr mięśni na minutę])
[więcej w: buprenorfina, amiodaron, ceftriakson ]
[podobne: łuszczyca stawowa, malwa czarna, mastocytoza ]