Upośledzony transport glukozy jako przyczyna zmniejszonej syntezy glikogenu mięśniowego stymulowanej insuliną w cukrzycy typu 2 ad 6

Aby przekonwertować wartości dla insuliny na pikomole na litr, należy pomnożyć przez 6. W warunkach stacjonarnego stężenia insuliny w osoczu (około 57 .U na mililitr [340 pmol na litr]) i stężenia glukozy w osoczu w stanie stacjonarnym (około 180 mg na decylitr), które są podobne do stężenia poposiłkowego, średnia ( . SD) szybkość wlewu glukozy u pacjentów z cukrzycą była około 80 procent mniejsza niż u zdrowych osób podczas pomiarów NMR (Tabela 1). Średnia szybkość syntezy glikogenu mięśniowego i wzrost stężenia glukozo-6-fosforanu w mięśniach były również o około 80 procent niższe u pacjentów z cukrzycą niż u osób zdrowych (ryc. 2), wyniki są zgodne z naszymi wcześniejszymi ustaleniami.9 , 16 Zmniejszenia metabolizmu glukozy i syntezy glikogenu nie można przypisać zmniejszonej szybkości dostarczania insuliny do mięśnia, ponieważ stężenia insuliny w płynie śródmiąższowym podczas badań nad hiperglikemią i hiperinsulinemią były podobne u pacjentów z cukrzycą iu osób zdrowych. (Rysunek 3).
Figura 4. Figura 4. Reprezentatywne spektrum 13C NMR mięśni i osocza podczas infuzji [1-13C] glukozy i [1-13C] mannitolu w warunkach hiperinsulinulinowych hiperglikemicznych u pacjenta z cukrzycą typu 2. Stężenie glukozy w osoczu wynosiło około 180 mg na decylitr (10 mmol na litr), a stężenie insuliny w osoczu wynosiło około 57 .U na mililitr (340 pmol na litr). .-C1 i .-C1 oznaczają odpowiednio węgiel anomerów alfa i beta glukozy.
Na podstawie jakościowego porównania widm 13C NMR mięśnia i osocza podczas okresu wlewu (Figura 4), względne stężenia glukozy i mannitolu w całkowitej przestrzeni tkanki były podobne do tych w przestrzeni plazmowej. Ponieważ sygnał mannitolu w mięśniach powstaje tylko z przestrzeni pozakomórkowej, jakakolwiek wewnątrzkomórkowa glukoza przyczyni się do wzrostu stosunku sygnału glukozy do sygnału mannitolu w porównaniu z tym stosunkiem w osoczu. Stosunek glukozy do mannitolu in vivo jest proporcjonalny do stosunku stężenia wewnątrzkomórkowego do pozakomórkowego glukozy ważonego przez objętości dystrybucji. Na podstawie stosunku mannitolu do kreatyny zmierzonego metodą 13C NMR, stosunek objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej do objętości przestrzeni pozakomórkowej był taki sam u osób zdrowych i pacjentów z cukrzycą (8 . 1). Stosując mikrodializę, nie stwierdziliśmy żadnego gradientu między stężeniem glukozy w osoczu krwi a stężeniem glukozy we krwi śródmiąższowej (stosunek glukozy w osoczu do glukozy śródmiąższowej u zdrowych osób, 1,02 . 0,02; stosunek pacjentów z cukrzycą 1,01 . 0,07) . Tak więc w mięśniach glukoza ogranicza się prawie wyłącznie do przestrzeni pozakomórkowej. Wewnątrzkomórkowe stężenie glukozy obliczono na 2,0 . 8,2 mg na decylitr (0,11 . 0,46 mmol na litr) u zdrowych osób. U pacjentów z cukrzycą stężenie wynosiło 4,3 . 4,9 mg na decylitr (0,24 . 0,27 mmol na litr), co stanowiło 1/25, co by było, gdyby heksokinaza była głównym enzymem kontrolującym szybkość syntezy glikogenu.
Gdy wskaźnik wlewu insuliny był zwiększony o 10 u pacjentów z cukrzycą, wskaźniki metabolizmu glukozy całego ciała i syntezy glikogenu wzrosły o około 4, w porównaniu do wyników z infuzją insuliny o niskiej dawce (tabela i rysunek 2)
[patrz też: ambroksol, sklerodermia, belimumab ]
[więcej w: mielopatia szyjna, mięsak kości, migotanie przedsionków leczenie ]