praca dla pielęgniarek w lublinie

Jednakże, ponieważ dojrzewanie autofagosomów jest wadliwe u myszy z niedoborem LAMP-2, możliwe jest, że gromadzenie autofagosomów w tym zaburzeniu jest wtórną konsekwencją dysfunkcji lizosomu, a nie pierwotnym mechanizmem choroby. Przedstawione tu wyniki są pierwszą, według naszej wiedzy, implikacją zwiększonej aktywności autofagicznej w patogenezie niewydolności serca. Tradycyjnie, wykrywanie autofagii opierało się na ultrastrukturalnych metodach mikroskopii elektronowej. Podejście to jednak zależy krytycznie od starannej kontroli warunków fiksacji i definicji użytkownika pęcherzyków podwójnych błony lub pęcherzyków wielowarstwowych. Gdy przetwarzane jest białko LC3 znakowane GFP, tworzą się błonki i pęcherzyki dodatnie pod względem GFP, co pozwala na ilościowy odczyt aktywności autofagicznej (15). W tym przypadku rozszerzyliśmy tę strategię, aby monitorować autofagię specyficznie w miocytach sercowych przy użyciu swoistej wobec serca y-MHC3 GFP . LC3 Tg. Potwierdziliśmy, że wymuszona ekspresja LC3 nie wyzwala autofagii i że mLC3 migruje do autofagosomalnych błon, a tym samym zapewnia bona fide i mierzalny odczyt aktywności autofagicznej. Nasze odkrycia wywołane głodem, zwiększają autofagię, wykorzystując naszą linię komórek reporterowych autofagii specyficznych dla kardiomiocytów, podsumowują wyniki z modelu TG GFP-LC3 napędzanego przez wszechobecnie wyrażany promotor CMV, potwierdzając ważność naszego nowego odczynnika (15). Używając naszych myszy reporterowych, stwierdziliśmy, że autofagia kardiomiocytów jest aktywowana na różnych etapach niewydolności serca wywołanej obciążeniem. We wczesnej fazie gwałtownie wzrosła aktywność autofagiczna. W późniejszych, utrzymujących się fazach choroby, autofagia spadła do niższych poziomów, choć pozostała podwyższona w stosunku do kontroli. W przypadku niewydolności serca aktywność autofagiczna pozostawała umiarkowanie podwyższona. Co ciekawe, przegrody konsekwentnie wykazywały większą odpowiedź autofagiczną niż inne regiony LV. Przyczyna tej różnej podatności na aktywację autofagiczną pozostaje w tym czasie niejasna. Intrygujące, bliznowacenie mięśnia sercowego u pacjentów z kardiomiopatią przerostową jest niejednorodne, a gdy występuje, konsekwentnie lokalizuje się w przegrodzie międzyprzedsionkowej (40). Autoprzeciwciała zależne od autoprzeciwciał. Spadek wydajności komorowej jest czułym wskaźnikiem patologicznej przebudowy, ujawniającym zmiany, które mogą poprzedzać reaktywny przerost lub zmniejszone przeżycie. Badając działanie serc, w których ekspresja Beclin była podwyższona lub zmniejszona, byliśmy w stanie wykryć znaczące zmiany w patologicznej remodelacji komory ciśnieniowej obciążonej ciśnieniem. Aby zwiększyć czułość, zastosowaliśmy model ciężkiej, obciążonej przeciążeniem serca niewydolności serca, w której szybko rozwijają się dysfunkcja LV i kliniczna niewydolność serca (17). Co ważne, heterozygotyczne rozerwanie genu kodującego Beclin nie eliminuje całkowicie aktywności autofagicznej; to, w połączeniu z faktem, że mechanizmy przebudowy komorowej są wieloczynnikowe, prawdopodobnie tłumaczy, dlaczego indukowane przez sTAB spadki wydajności komorowej były tylko częściowo hamowane w beclin + /. myszy. Jednak obniżenie autofagii w beclin + /. u myszy wywołane obciążeniem spowodowało zmniejszenie funkcji skurczowej o 25% (P <0,01), co biorąc pod uwagę szybkość i nasilenie odpowiedzi na sTAB, prawdopodobnie będzie klinicznie znaczące. Rzeczywiście, twierdzilibyśmy, że porównywalne stopnie zachowania funkcji skurczowej u pacjentów z chorobą serca (frakcja wyrzutowa spadająca z 65% do 30% zamiast 20%) mogą mieć znaczenie kliniczne. Na poparcie tego poglądu dane z Framingham Heart Study pokazują, że niewielkie różnice w skurczowej funkcji komór są istotne prognostycznie w długim okresie (41). [przypisy: leczenie odleżyn, mielopatia, łąkotka przyśrodkowa ]