poradnia kardiologiczna opole kośnego

Jednak inni wykazali odwrotny profil metaboliczny lub brak zmian w wykorzystaniu substratu u ludzi i modele zwierzęce niewydolności serca o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego (78. 80). Modele zwierzęce niepowodzenia wywołane przez stymulację lub zawał mięśnia sercowego pokazują, że wcześniejsze etapy nie są związane z przejściem z FA do glukozy jako substratu energii pierwotnej. U psów z niewydolnością serca z umiarkowaną ciężkością, zwaną mikrozatorami wieńcowymi, zaobserwowano wzorce wychwytu FA i glukozy, które były nieodróżnialne od wzorców kontrolnych (81). Te widoczne rozbieżności zostały przypisane zarówno ciężkości niepowodzeń, jak i różnic czasowych podczas progresywnej przebudowy, która charakteryzuje przejście do niewydolności serca. Szczególna etiologia choroby mięśnia sercowego może również odgrywać ważną rolę. Poczyniono znaczne postępy w określaniu zdarzeń regulujących geny, prowadzących do zmniejszenia wykorzystania FA w mięśniu sercowym w hipertroficznym, nieudanym i niedotlenionym sercu. Biorąc pod uwagę znaczenie PPAR. do transkrypcyjnej kontroli metabolizmu lipidów serca, ten jądrowy receptor był ważnym punktem skupienia dla takich badań. W modelach gryzoni hipertrofii przeciążenia ciśnieniowego, ekspresja PPAR. i PGC-1. jest zredukowany w przerośniętym i upadającym sercu oraz w przerośniętych miocytach sercowych w hodowli (82. 87). Poziomy partnera PPAR, RXRa, są również zmniejszone w wywołanym stymulacją przez psa modelu niewydolności serca i niedotlenieniu w miocytach sercowych (88, 89). Co ciekawe, w modelach hipertrofii i niewydolności serca obserwuje się wzajemną indukcję czynników transkrypcyjnych, w tym czynnika transkrypcyjnego promotora owoalbuminy w górę strumienia (COUP-TF) i Sp1 i Sp3, które tłumią aktywność promotora kluczowych genów enzymów FAO i uważa się, że przyczyniają się do do zmniejszenia FAO w mięśniu sercowym (82, 90). Co więcej, PPAR. aktywność jest hamowana posttranslacyjnie w przerośniętym mięśniu sercowym w hodowli przez fosforylację zależną od ERK-MAPK (83). Wyniki tych badań sugerują, że jeden kluczowy mechanizm zaangażowany w przełączanie substratów energii w sercu z przerostem i niewydolnością obejmuje dezaktywację PGC-1P / PPAR. kompleks na poziomie transkrypcji i potranskrypcji (rysunek 3). Rysunek 3. Wybór substratu energii serca jest dynamiczną równowagą, na którą wpływają sygnały rozwojowe, fizjologiczne i patologiczne. W sercu płodowym preferowane jest utlenianie glukozy, podczas gdy utlenianie FA służy jako główny szlak wytwarzający ATP w mięśniu sercowym dorosłego. Znaczące przesunięcia preferencji substratu występują w odpowiedzi na bodźce żywieniowe (insulina) i fizjologiczne (ćwiczenia). Niektóre konteksty patofizjologiczne, takie jak przerost i niedokrwienie, napędzają metabolizm w kierunku wykorzystania glukozy, podczas gdy w niekontrolowanej cukrzycy serce wykorzystuje FA prawie wyłącznie. W niektórych przypadkach, podobnie jak we wczesnej odpowiedzi na hipertrofię wywołaną przeciążeniem ciśnieniowym, te przemiany metaboliczne są uważane za ochronne. Zmiany w aktywności lub ekspresji receptorów jądrowych (PPAR i ERR) i PGC-1. pośredniczyć w tych zmianach w wykorzystaniu nośnika energii. W przeciwieństwie do niewydolności serca związanej z przeciążeniem ciśnieniowym lub niedokrwieniem, kardiomiopatia rozwijająca się w kontekście oporności na insulinę i jawnej cukrzycy wiąże się ze zwiększoną zależnością sercową od FA jako głównego substratu energetycznego (Figura 3) (91. 94). Ten przełącznik paliwa jest powiązany z połączonym działaniem insulinooporności miocyte i wolnych krążących FA. Stwierdziliśmy, że, zgodnie z tym profilem metabolicznym, ekspresja i aktywność PPAR., PGC-1 (3 i enzymów mitochondrialnego FAO są indukowane w modelach myszy zarówno z niedoborem insuliny jak iz opornością na insulinę w modelach myszy (95, 96)
[więcej w: lipaza lipoproteinowa, mięsak kości, mefedron cena ]