ortopeda toruń opinie

Wynika z tego, analogicznie do limfocytów T, że należy teraz dążyć do wzrostu HSC w hodowli proliferacyjnej i zidentyfikowania cytokin odpowiedzialnych za aktywację kompetencji cyklu komórkowego w porównaniu z progresją cyklu komórkowego. Molekularne różnice między kompetencją a progresją są obecnie znane dla limfocytów T (Figura 2), gdzie receptory antygenowe aktywują kinazy, czynniki transkrypcyjne i geny, które różnią się od kinaz, czynników transkrypcyjnych i genów aktywowanych przez receptory cytokin. Dla porównania niewiele wiadomo na temat cytokin, receptorów i wewnątrzkomórkowych cząsteczek sygnałowych, które regulują decyzje HSC o samoodnawianiu. Jak również pokazano na Figurze 2, elementy sygnalizacyjne heteromerycznych receptorów cytokiny limfocytów T, których przykładem jest IL-2R, składają się z co najmniej dwóch odrębnych łańcuchów sygnalizacyjnych, a każdy łańcuch receptora jest związany przez odrębne JAK, np. JAK1 jest związany z łańcuchem P-IL-2R i JAK3 jest związany ze wspólnym składnikiem P-chain (ac) IL-2R. Podobny układ istnieje dla wszystkich innych receptorów zawierających Ap, w tym receptorów dla kilku cytokin limfocytów T (IL-4, IL-7, IL-9, IL-13, IL-15 i IL-21), jak również receptora dla IL-3, która jest wyrażana przez komórki tuczne, i receptor dla GM-CSF, który jest wyrażany przez prekursory komórek mieloidalnych granulocytów i makrofagów. Różna zależność heteromerycznych receptorów od kilku różnych JAK i homodimerycznych receptorów tylko na jednym JAK ma ważne implikacje, biorąc pod uwagę, że aktywujące mutacje występują w genach, które kodują białka JAK. Na przykład, w porównaniu z heteromerycznymi receptorami cytokiny limfocytów T, receptory dla Epo, G-CSF i trombopoetyny (Tpo) są homodimerami związanymi przez dwie cząsteczki JAK2. Tak więc, jeżeli losowa mutacja JAK2 zachodzi w jednej z komórek prekursorowych z niedoborem szpiku, która wyraża jeden z homodimerycznych receptorów cytokin specyficznych dla komórki, łatwo zrozumieć, w jaki sposób białaczka może łatwiej powstać w tych komórkach niż w przedziale limfocytów T (Figura 2). ) (124). Tak więc losowa mutacja powodująca trwałą aktywację pojedynczego białka JAK w komórkach T, które eksprymują heteromeryczne receptory i co najmniej dwie JAK, jest znacznie mniej prawdopodobna w wywoływaniu białaczki. Jednakże mutacje obejmujące inne kinazy, takie jak BCR-ABL (125) i TEL-JAK2 (114), mogą transformować komórki, które nie wyrażają homodimerycznych receptorów cytokin, jak widzieliśmy dla IL-2a, IL-3y, i Komórki zależne od GM-CSF, omijając w ten sposób receptor cytokiny jako niezbędne miejsce dokowania dla aktywacji STAT (126). Warto zauważyć, że BCR-ABL aktywuje STAT5 pośrednio poprzez rodzinną kinazę SRC Hck, podczas gdy geny aktywowane przez STAT5 w dół transformują komórki. W związku z tym, te onkogenne PTK mogą transformować hematopoetyczne komórki prekursorowe, HSC lub zatwierdzone progenitory, które nie wyrażają homodimerycznych receptorów cytokin, o ile eksprymują rodziny SRC i cząsteczki STAT (124, 126). Wnioski Obecnie, gdy patogenezę CML rozumie się na poziomie molekularnym, można zidentyfikować krytyczne uwagi, które wyraźnie wyróżniają się jako postęp do obecnej bazy wiedzy. W związku z tym odkrycia zarówno prawidłowej transformacji limfocytów T, jak i chromosomu Ph związanego z CML były przełomowe. Obecnie jasne jest, że większość białaczek ludzkich wywoływana jest nie przez onkogenne retrowirusy, ale przez przypadkowe mutacje przedstawione na przykładzie Ph, zidentyfikowalne pierwsze nieprawidłowości chromosomalne. Jednak badanie onkogennych retrowirusów, które powodują białaczkę u zwierząt, wyraźnie wskazało drogę do genów, które ostatecznie okazały się jednymi z najczęściej zmutowanych komórkowych protoonkogenów.
[podobne: mastocytoza, łąkotka przyśrodkowa, lewoskrętna witamina c ]