imprezy triathlonowe 2014

Reprezentatywne immunobloty dla LC3 w wątrobie i nerkach wykazujące, że obfitość LC3-II nie zmienia się w tych tkankach po sTAB. (E) W warunkach linii podstawowej, białko fuzyjne GFP-LC3 Tg rozprowadza się w sposób dyfuzyjny w cytoplazmie kardiomiocytów w myszach P-MHC3 GFP . LC3. Po niedoborze krótkoterminowym (48 godzin) GFP-LC3 agreguje się jako punkty GFP zlokalizowane autofagosomalnie. Przedstawiono reprezentatywne obrazy z podstawowej przegrody. Pasek skali: 35 .m. (F) Po operacji pozorowanej, białko fuzyjne GFP-LC3 Tg rozprowadza się w sposób dyfuzyjny przez cytoplazmę kardiomiocytów w myszach P-MHC3 GFP . LC3. Po nałożeniu stresu ciśnieniowego przez sTAB (48 godzin), GFP-LC3 agreguje jako punkty GFP zlokalizowane autofagosomalnie. Przedstawiono reprezentatywne obrazy z podstawowej przegrody. Pasek skali: 35 .m. (G) Kwantyfikacja agregatów GFP na pole mikroskopowe (14 479. M2) wykazuje znaczną aktywność autofagiczną indukowaną przez głód. Dla każdej grupy badano co najmniej 4 myszy. P <0,01 względem karmienia. (H) Kwantyfikacja agregatów GFP na pole mikroskopowe (14 479. M2) wykazuje znaczną aktywność autofagiczną wywołaną przeciążeniem ciśnieniowym. Dla każdej grupy badano co najmniej 4 myszy. . P <0,01 versus fikcja. FW, wolna ściana LV. Analiza ultrastrukturalna za pomocą mikroskopii elektronowej jest pracochłonna i droga, a występowanie cech autofagicznych trudno jest określić ilościowo. Ponadto, analizy biochemiczne lizatów komorowych nie rozróżniają zdarzeń występujących w kardiomiocytach od tych, które występują w elementach nie-mysich LV. Zatem, aby zbadać i określić ilościowo autofagię kardiomiocytów, wymagany jest szybki i niezawodny test biologiczny. Aby rozwiązać ten problem, opracowaliśmy linię. Autofagicznego reportera. myszy, które eksprymują znakowaną GFP mysią LC3 (mLC3) pod kontrolą swoistego dla kardiomiocytów promotora ciężkiego łańcucha a-miozyny (a-MHCFGFP . LC3). W warunkach podstawowych fluorescencja GFP była rozproszona w całej cytoplazmie kardiomiocytów (Figura 1E). Jednak u myszy autofagii-reportera (48 godzin) nastąpił gwałtowny wzrost liczebności pęcherzyków dodatnich pod względem GFP (Fig. 1, E i G), weryfikując, czy Tg odpowiednio reaguje in vivo. Istotne zwiększenie aktywności autofagicznej wykryto w przypadku niedoboru LV. Interesujące jest jednak, że w odpowiedzi na głodowanie, w przewodzie podstawowym przegrody międzykomorowej konsekwentnie wykryto przewagę aktywności autofagicznej. Zgodnie z innymi badaniami (15, 19), nie wykryliśmy żadnych dowodów zwiększonej aktywności autofagicznej w 2 niezależnych liniach myszy z nadekspresją LC3 w porównaniu z myszami WT, zgodnie z faktem, że sama wymuszona ekspresja GFP-LC3 jest niewystarczająca do wywołania autofagii ( patrz poniżej). Aby określić, czy przeciążenie ciśnieniowe wyzwala autofagię kardiomiocytów, myszy a-MHC. GFP . LC3 poddano sTAB. W operowanych pozornie LV, obfitość i dystrybucja kardiomiocytów GFP-LC3 były podobne do tych w nieoperowanych kontrolach; Fluorescencję GFP rozprowadzano dyfuzyjnie w cytoplazmie z kilkoma punktowymi agregatami (Figura 1F). Dwadzieścia cztery godziny po bandowaniu punkt GFP-LC3 był znacznie zwiększony, co wskazuje na zwiększoną aktywność autofagiczną. Podobnie jak w przypadku autofagii wyzwalanej z głodu, zaobserwowaliśmy uderzającą przewagę agregacji GFP w podstawowej przegrodzie LV (ryc. 1H). Jak zauważono wcześniej, wcześniejsze badania wykazały, że nadekspresja GFP-LC3, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie zmienia autofagii podstawowej lub wywołanej głodem (15, 19). Aby określić, czy nadekspresja GFP-LC3 zmienia odpowiedź na przebudowę na stres przeciążeniowy, przeprowadziliśmy badania echokardiograficzne i sekcyjne na myszach. -MHC. GFP. LC3 poddanych sTAB [przypisy: mielopatia, lipaza lipoproteinowa, malwa czarna ]