Dowody na to, że cytokiny odgrywają rolę w reumatoidalnym zapaleniu stawów

Duża liczba cytokin jest aktywnych w stawach pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Obecnie jasne jest, że te cytokiny odgrywają zasadniczą rolę w procesach powodujących zapalenie, uszkodzenie stawów i choroby współistniejące związane z RZS. Po sukcesie TNF-. blokowanie jako leczenie RA, inne cytokiny oferują teraz alternatywne cele do interwencji terapeutycznej lub mogą być przydatne jako predykcyjne biomarkery choroby. W niniejszym przeglądzie omawiamy wkład biologiczny i potencjał terapeutyczny głównych rodzin cytokin do patologii RA, koncentrując się na cząsteczkach zawartych w rodzinach TNF-a, IL-1, IL-6, IL-23 i IL-2. Wprowadzenie RA jest chroniczną chorobą autoimmunologiczną z 1% rozpowszechnieniem w uprzemysłowionym świecie. Obejmuje zespół bólu, sztywności i symetrycznego zapalenia błony maziowej (zapalenie błony maziowej) stawów dwudzielczych (swobodnie ruchomych stawów, takich jak kolano), który prowadzi do zniszczenia stawów, obniżenia funkcjonalności i zasadniczej współwystępczości w układzie sercowo-naczyniowym, neurologicznym i systemy metaboliczne. Dotychczas stosowane podejścia terapeutyczne opierały się na modyfikujących chorobę lekach przeciwreumatycznych (DMARD), takich jak metotreksat i sulfasalazyna, które miały jedynie częściową korzyść kliniczną i były związane ze znaczną toksycznością. Ostatnio terapeutyki biologiczne zrewolucjonizowały leczenie i powstały w wyniku badań mających na celu zrozumienie krytycznych szlaków efektorowych działających w chorobie. Rozległe badania genetyczne i patogenetyczne wskazują na rozregulowanie zarówno w wrodzonych, jak i adaptacyjnych przedziałach odpornościowych. Prowadzą one do opracowania odpowiedzi autoprzeciwciał i dyslipidemii, które mogą poprzedzać wystąpienie choroby klinicznej nawet o dziesięć lat. Przejście następuje następnie do lokalizacji stawowej za pośrednictwem mechanizmów dotąd nieznanych, co prowadzi do przewlekłego zapalenia błony maziowej. Błona maziowa RA zawiera aktywowane limfocyty B i T, czasami uporządkowane w strukturach przypominających centrum zarodkowe, komórkach plazmatycznych, komórkach tucznych i szczególnie aktywowanych makrofagach, wszystkie rekrutowane przez intensywny proces neowaskularyzacji z towarzyszącą angażacją limfatyczną. Uznaje się również, że zaangażowane są komórki tkanki gospodarza (aktywowane fibroblasty maziowe, chondrocyty i osteoklasty), pośredniczące w niszczeniu tkanki chrzęstnej i kości, jak również karmienie z powrotem w celu promowania utrzymywania stanu zapalnego. Rekrutacja, aktywacja i funkcja efektorowa każdej z tych linii inicjatorów jest kierowana głównie przez sieć cytokin (Figura 1). Ryc. Cele toksokin w RA. Ta figura podsumowuje interakcje komórkowe uważane za ważne w patogenezie RA i opisuje oddziaływanie między makrofagami, limfocytami T, komórkami B i komórkami niehematopoezowymi (fibroblasty, komórki tkanki łącznej i kość). Te interakcje są ułatwione przez działanie cytokin uwalnianych z aktywowanych komórek, które następnie, zarówno przez autokrynne (sprzężenie zwrotne na tej samej komórce), jak i parakrynę (poprzez inne typy komórek), indukują wytwarzanie innych prozapalnych cytokin, które razem przyczyniają się do patogenezy. tej choroby. Na podstawie badań ex vivo z chorych tkanek i badań in vivo na modelach zwierzęcych zidentyfikowano te cytokiny o potencjale chorobotwórczym i opracowano terapie biologiczne, które blokują ich działanie. Liczba ta identyfikuje te sposoby leczenia i stadium rozwoju klinicznego, w którym te interwencje osiągnęły. sIL-6R, rozpuszczalny receptor IL-6. Rola cytokin w ocenie RAThe roli odgrywanej przez cytokiny w patogenezie RZS odzwierciedla (prawdopodobnie) najbardziej wszechstronną analizę patologicznej funkcji cytokiny w przewlekłej chorobie zapalnej w ostatnich latach (przegląd w ref.
[przypisy: lamblia leczenie, lipaza lipoproteinowa, leczenie odleżyn ]