centrum dializ

PPAR reguluje geny zaangażowane w praktycznie każdy etap wykorzystania FA w kardiochirurgii. Myszy PPARy-null mają zredukowaną ekspresję sercową genów zaangażowanych w wychwyt komórkowy, transport mitochondrialny i mitochondrialne (i peroksysomalne) utlenianie FA (36. 38). Pobór miokardium FA i szybkość utleniania są zmniejszone u tych myszy, podczas gdy wskaźniki utleniania glukozy są zwiększone (39). Myszy PPARa-null również dostarczyły dowodów na to, że PPAR. pełni ważną funkcję homeostatyczną w kontekście stresorów fizjologicznych i dietetycznych. Po podaniu na czczo lub farmakologicznej inhibicji FAO, PPAR /. u myszy rozwinęła się akumulacja lipidów miocytów serca i stłuszczenie wątroby (40, 41). Te wyniki określają PPAR. jako ważny regulator preferowania substratu energetycznego mięśnia sercowego i pojemności FAO w ramach PGC-1. kaskada regulacyjna transkrypcji. W przeciwieństwie do biologicznej funkcji PPARy, PPARy. (znany również jako PPAR.) w sercu nie był szeroko badany. Jednak ostatnie dowody wskazują, że PPAR serca. docelowe geny znacznie pokrywają się z genami PPAR .. PPAR. selektywne ligandy indukują mitochondrialne geny enzymów FAO i zwiększają szybkość utleniania palmitynianu w miocytach sercowych z zarówno typu dzikiego, jak i PPARa /. myszy (42, 43). Czy zgodnie z ustaleniami z badań aktywacji, specyficzna dla serca delecja PPAR. gen powoduje obniżoną ekspresję genów enzymów FAO i zmniejszone szybkości utleniania palmitynowego, co jest podobne do tego, co występuje u myszy PPARy-null (44). W przeciwieństwie do PPAR /. jednak myszy specyficzne dla serca myszy PPARy-null nie wykazują fenotypu indukowanego przez czczo. Przeciwnie, myszy z niedoborem PPARy rozwijają kardiomiopatię w warunkach podstawowych. Łącznie te wyniki sugerują, że chociaż PPAR. i PPAR. napędzać podobne cele genów, PPAR. prawdopodobnie służy do regulacji podstawowego metabolizmu, podczas gdy PPAR. jest prawdopodobnie ważniejsza w reakcji na warunki fizjologiczne, które zwiększają dostarczanie FA. ERR są podrodziną sierocych receptorów jądrowych, dla których ostatnio opisano rolę w metabolizmie energii serca. Jest 3 członków rodziny ERR: ERR ., ERR ., i ERR. (45. 47). ERR serca. ekspresja wzrasta dramatycznie po porodzie, zbiegając się z przejściem do FA jako substratu energetycznego i do regulacji PPAR. i PGC-1. oraz enzymów zaangażowanych w wychwyt FA i utlenianie mitochondrialne (33,48). Zarówno ERR. i ERR. są bezpośrednio współaktywowane przez PGC-1. podczas gdy ERR. jest dalej regulowany przez PGC-1. na poziomie ekspresji genów (33, 34, 49, 50). Najnowsze dowody sugerują, że ERR. reguluje krzyżowo inne czynniki transkrypcyjne w obrębie PGC-1. sieć. W miocytach serca, ERR. aktywuje ekspresję wielu znanych PPAR. oraz docelowe geny NRF zaangażowane w komórkowe zastosowanie FA i mitochondrialny transport elektronowy / fosforylacja oksydacyjna (24). Ta pozornie nakładająca się funkcja została ostatnio wykazana częściowo poprzez bezpośrednią transaktywację PPAR. i promotory genu Gabpa (NRF-2 podjednostki). (Rysunek 2) (24, 51). Ponadto, ERR. współpracuje z NRF-1 i NRF-2 w celu regulacji biogenezy mitochondrialnej i ekspresji genów enzymu oksydatywnej fosforylacji (51, 52). Łącznie te wyniki potwierdzają rolę ERR. jako wzmacniacz metabolizmu oksydacyjnego energii krążenia poniżej PGC-1. (Rysunek 2). Szlaki sygnałowe wywołują zmiany funkcji mitochondriów za pośrednictwem PGC-1. kaskada regulacyjna. Jak działa PGC-1. i jego partnerzy czynnika transkrypcyjnego otrzymują dane wejściowe z bodźców fizjologicznych i patologicznych. Wgląd w fizjologiczną reakcję PGC-1. ścieżka pochodzi od identyfikacji szlaków transdukcji sygnału, które modulują aktywność PGC-1. i jego partnerzy (patrz rysunek 2)
[patrz też: metatarsalgia, neostygmina, lewoskrętna witamina c ]